Да се биде родител во дигиталната ера е исклучително предизвикувачки. Телефоните ни станаа канцеларии, планери и главен извор на релаксација во пренатрупаниот ден. Меѓутоа, додека балансираме меѓу екраните и секојдневието, децата будно нè набљудуваат и извлекуваат сопствени заклучоци.

Новата научна студија со наслов „Мамо, дали го сакаш твојот телефон повеќе од мене?“ го истражува токму овој феномен. Студијата, спроведена во САД на примерок од 600 адолесценти (на возраст од 12 до 17 години), открива како нашата постојана поврзаност со екраните влијае врз емоционалната сигурност на најмладите.

Родителство попречено од технологијата

За потребите на истражувањето, научниците развиле иновативна скала која мери во која мера приврзаноста кон уредите ги нарушува семејните односи.

Резултатите покажале директна врска: кога родителот несвесно избира да погледне во екранот во моментот кога детето бара внимание, детето прима тивка порака дека неговите потреби не се приоритет. Во психологијата ова прикриено игнорирање на соговорникот поради телефон се нарекува „фабинг“.

Три начини на кои телефоните ја расипуваат блискоста:

• Чувство на отфрленост и безвредност: Адолесцентите во студијата споделиле дека кога се обидуваат да воспостават контакт, а родителот не го трга погледот од телефонот, тие се чувствуваат неважни. Ова не се случува во драматични моменти, туку низ секојдневни ситници кои оставаат длабока трага.
• Суптилна и општествено прифатена штета: Оваа попреченост не е очигледна форма на занемарување. Таа се случува секојдневно – за време на ручекот, во автомобилот или додека детето раскажува за училиштето. Токму затоа што е вообичаена, оваа навика незабележливо ја урива блискоста без свесно знаење на родителот.
• Последици врз идните односи во зрелоста: Кога децата во примарното семејство не развиваат т.н. сигурна база, тие последици ги носат со себе и во возрасната доба. Подоцна во животот можат да имаат тешкотии да изградат доверба во луѓето, потешко создаваат здрави партнерски врски и почесто се соочуваат со анксиозност.

Телефоните се неопходни, но заштитата на емоционалниот свет на детето бара свесни граници. Наместо целосно исклучување, доволно е да воведете зони без екрани – како што е времето за заеднички оброци или првиот половина час по враќањето на детето од училиште. Кога детето зборува, тргањето на телефонот настрана и искрениот контакт со очи му порачуваат: „Тука сум и те слушам, ти си ми најважен“.

Извор