Честопати ги критикуваат дека се премногу нежни или дека премногу го анализираат секој чекор од воспитувањето, но вистината е дека милениумците се генерацијата која направи најголема револуција во домот. Тие се луѓе (родени помеѓу 1981 до 1996 година) кои пораснаа во време кога фразата „затоа што јас така реков“ беше единствениот валиден аргумент и кога емоциите како лутината или тагата честопати беа казнувани или едноставно игнорирани. Многумина од оваа генерација израснаа со методи на дисциплина засновани на страв и физичко казнување, во средина каде што менталното здравје беше табу-тема, а авторитетот на родителот беше неприкосновен и честопати крут.

Од крута дисциплина кон свесно разбирање

Денес, тие луѓе донесоа свесна одлука да бидат првата генерација што ќе ги прекине генерациските трауми. Иако самите го немаа тој модел во своите домови, решија да ја изберат емпатијата наместо стравот. Наместо да ги казнуваат своите деца за да ги направат послушни, тие градат доверба за да ги направат сигурни во себе. Наместо да ги праќаат децата во соба да плачат сами, тие ги учат на зборови и им порачуваат дека се тука додека им е тешко. Овие родители се оние што го нормализираа менталното здравје и кои честопати самите одат на терапија за да не им пренесат на децата рани што не се нивни.

Татковството како столб на новата емотивност

Оваа трансформација вклучува и историска промена во улогата на татковците, кои веќе не се само помагачи или фигури кои носат плата, туку станаа рамноправни столбови во нежноста и грижата. Тоа е тешка битка бидејќи е исцрпувачки да дадеш нешто што самиот не си го добил во изобилство. Потребна е огромна сила да останеш смирен кога твојот внатрешен глас од детството ти вели да викаш и потребна е храброст да се поставуваат граници со љубов, а не со закани.

Пофалба до тебе, родителу!

Затоа треба отворено да ги пофалиме милениумците како родители бидејќи тие се херои на една тивка револуција. Тие го менуваат светот со тоа што одгледуваат деца кои ќе бидат емотивно интелигентни и свесни за себе. Нивните деца можеби никогаш нема да разберат од што точно се поштедени, но секојдневно се чувствуваат сакани и почитувани како личности.