Владета Јеротиќ често говореше дека начинот на кој родителите комуницираат со своите деца има пресудно значење. Иако пофалбите во детството се важни, прекумерното фалење и погрешниот пристап кон грешките можат да имаат контрапродуктивни ефекти врз емоционалниот развој на личноста.

Односот меѓу пофалбата, гордоста и зависта

Јеротиќ ја нагласуваше важноста на умереноста. Додека пофалбата во раното детство е клучна за развој на чувство на сигурност и сопствена вредност, прекумерното и нереално фалење може кај детето да поттикне развој на гордост, но и на завист.

Тој сметаше дека зависта е мана која потешко се коригира дури и од гордоста. Двете чувства влечат корени од првичните односи во семејството, каде што детето се обидува да утврди колку е прифатено и сакано во споредба со другите членови.

Разлики во методите на комуникација

Како пример за конструктивен пристап, Јеротиќ наведуваше модели каде што фокусот е на реакцијата на родителот кога детето ќе згреши или не разбира некоја задача:

• Посакуван пристап: Смирен тон и трпеливо објаснување без повишување на гласот, колку и да е потребно пати да се повтори.
• Погрешен пристап: Користење прекорни фрази како: „Третпат ти објаснувам, што ќе биде од тебе?“

Ваквите пораки детето не ги доживува само како нервоза на родителот, туку како вредносен суд. Тие му посочуваат на детето дека е разочарување или проблем, со што родителите несвесно ја поткопуваат неговата иднина и самодоверба.

Влијанието на стравот и сигурноста

Основната теза на Јеротиќ е дека правилниот развој не се темели на страв, туку на чувство на сигурност. Изложеноста на чести викања и критики кај детето создава внатрешна напнатост, која подоцна во зрелоста се манифестира преку чувство на помала вредност или постојана потреба за докажување пред другите.

Динамика во семејство со две деца

Посебен осврт Јеротиќ даваше на семејствата со две деца, каде што ривалството за родителското внимание е најизразено. Стравот дека другото дете е повеќе сакано создава подлога за развој на завист. Клучно е родителите да избегнуваат атмосфера на натпреварување и да обезбедат секое дете да чувствува емоционална стабилност.

Воспитувањето не е во постигнување совршенство, туку во континуирано трпение и смиреност. Родителот кој е способен да даде објаснување без да го понижи детето придонесува за развој на стабилна личност, ослободена од трауми во зрелата доба.

Извор