Разговорот за училиштето не треба да служи само за проверка на оценките, домашните задачи и однесувањето. Неговата вистинска цел е да разбереме како детето се чувствува во светот каде што го минува најголемиот дел од денот.
„Како помина во училиште?“ – „Добро.“
„Што правевте?“ – „Ништо.“
Овој разговор му е познат на речиси секој родител. Прашањето „Како помина во училиште?“ е премногу широко за дете кое е уморно и ги сумира сите емоции и настани од денот. Покрај тоа, децата често ги доживуваат ваквите прашања како контрола.
Конкретни прашања кои отвораат вистински разговор
Наместо генерални прашања, поставете конкретни кои му помагаат на детето да се сети на одреден момент:
- За убавите моменти: „Што те насмеа денес?“, „На кој час времето ти помина најбрзо?“, „На што беше најмногу горд денес?“
- За социјализацијата и другарчињата: „Со кого седеше денес?“, „Кој имаше добра идеја?“, „Дали некој денес беше тажен или осамен?“
- За учењето: „Што дозна денес што претходно не го знаеше?“, „Што можеш да нè научиш нас од тоа што го слушна денес?“
- Креативни прашања: „Ако денешниот ден беше филм, како ќе се викаше?“, „Со која боја би го опишал денешниот ден?“, „Ако денес ти беше наставник, што би направил поинаку?“
Како да реагирате за детето да продолжи да зборува?
- Споделете прво нешто од вашиот ден: Разговорот не е испитување, туку размена. Ако вие раскажете некоја своја ситна грешка или забавен момент, детето пополека ќе се отвори.
- Слушајте без веднаш да осудувате или да нудите решенија: Ако детето признае дека се сопнало, направило грешка или се скарало, не држете му лекција. Понудете емпатија: „Те разбирам зошто ти било тешко. Ти треба ли совет или само сакаш да те сослушам?“
- Почитувајте ја неговата тишина: Доколку детето едноставно не е расположено за разговор во моментот, кажете му: „Гледам дека сега не ти се зборува. Тука сум кога ќе бидеш подготвен.“