Да се стане родител во позрели години е одлука која носи посебен вид смиреност и животно искуство, но природно отвора и некои дилеми. Една мајка, која станала родител во своите доцни 30-ти години, споделува искрено мислење за тоа како годините го обликуваат нашиот живот со децата.

-Никогаш не би сакала да судам за моментот кога некој ќе реши да стане родител. Јас бев во категоријата повозрасни мајки на 37 години, што ми донесе многу емотивни преиспитувања додека ги гледав моите другарки чии деца веќе се осамостојуваа – вели таа.

Денес, во светот сè почесто гледаме примери на познати мажи, како Роберт де Ниро или Ал Пачино, кои добиваат деца во нивните 70-ти и 80-ти години. Тоа нè поттикнува на размислување – не за да осудуваме, туку за да го разбереме емотивниот аспект на оваа реалност.

Предизвиците со кои се соочуваат зрелите татковци

• Присутност во клучните мигови: Стареењето е природен процес кој носи одредени физички ограничувања. Иако зрелите татковци често имаат повеќе време и трпение, прашањето е колку долго ќе можат физички да ги следат децата во нивните игри, први чекори или матурски прослави. Подарокот на заедничкото време е најубавото нешто што можеме да им го дадеме, па затоа свесноста за неговата минливост станува посилна.
• Баланс помеѓу здравјето и грижата: Одгледувањето дете бара огромна виталност. Дури и кога некој е во одлична форма, секојдневието со дете е исцрпувачко. Зрелите родители често се соочуваат со предизвикот да ја задржат потребната енергија за непроспиените ноќи и постојаното движење, истовремено грижејќи се за сопственото здравје.
• Биолошкиот аспект: Често се зборува за биолошкиот часовник кај жените, но науката посочува дека и возраста на таткото може да влијае врз здравјето на новороденчето. Свесноста за овие ризици не треба да биде пречка, туку повик за поголема грижа и информираност.
• Врската помеѓу генерациите: Една од најубавите улоги во животот е онаа на дедо или баба. Повозрасните татковци можеби нема да ја дочекаат оваа фаза, што е емотивна загуба и за нив и за нивните деца. Врската меѓу дедото и внукот е незаменлива за емотивниот развој на детето, па затоа нејзиното евентуално отсуство остава празнина која тешко се пополнува.

Прашање на љубов и време

На крајот на краиштата, родителството е личен пат и не постои совршен тајминг кој важи за сите. Зрелите години со себе носат мудрост и трпение кои младоста често ги нема, и тоа е огромна вредност за едно дете.

Сепак, вреди да се води искрен разговор за тоа што значи да се одгледува дете кога човекот е во есента на својот живот. Бидејќи, во срцето на секој родителски однос, најскапоценото нешто што можеме да го оставиме во наследство не е само мудроста, туку самото наше присуство и спомените што ги градиме додека имаме време.

Извор