Секој родител добро ја познава ситуацијата кога една скршена боичка или изгубена играчка предизвикува емоционална бура како да е крај на светот. Концептот „голема работа или мала работа“ е едноставна алатка што ги учи децата дека сите проблеми немаат иста тежина. Целта е детето да научи да застане и да размисли дали е соочено со нешто што може да го реши само или му е потребна поддршка. Со совладување на оваа вештина, децата стануваат посамоуверени и поотпорни бидејќи учат како да го зачуваат внатрешниот мир дури и кога работите не одат по план.

Кај децата, проблемите можеме да ги замислиме поделени во три јасни зони. Малите проблеми се всушност секојдневни ситници кои можат да се средат за миг, како истурена чаша вода или кога некој друг ќе победи во играта. Ова се идеални ситуации во кои детето вежба самоконтрола и учи едноставно да продолжи понатаму. Средните проблеми бараат малку повеќе време и труд за да се решат бидејќи често вклучуваат расправии со другарчиња или загриженост за некоја обврска. На врвот се големите проблеми, односно сериозните ситуации каде што детето не може да биде само, тука спаѓаат повредите или чувството на несигурност, па присуството на возрасен е неопходно.

За да го вежбате ова дома, најдобро е да направите мал „семеен семафор за проблеми“ во моменти кога атмосферата е опуштена. Можете да искористите три обоени круга или чинии во кои заедно со детето ќе ги распределувате различните предизвици со кои се соочува. Наместо да му го кажете готовиот одговор, поттикнете го самото да размисли со прашањето: „Што мислиш, дали за ова ти треба мојата рака или можеш да го средиш со едно длабоко дишење?“ На овој начин, детето самото ја гради логиката на решавање проблеми и учи како неговата реакција треба да биде соодветна на големината на настанот.

Оваа активност е исклучително флексибилна и лесно се приспособува на возраста и карактерот на секое дете. Кај најмалите доволно е да користите само две категории за почеток, додека кај постарите деца можете да воведете скала на сериозност и да разговарате за последиците од нивните постапки. Доколку вашето дете е сензорно чувствително, користете конкретни предмети и визуелни помагала за да му олесните. Најважно е низ овој процес да изградите врска на доверба – детето ќе знае дека вие сте неговото сигурно место за сите оние работи што за него се навистина големи.

Извор