Швајцарскиот психијатaр Карл Јунг, еден од највлијателните истражувачи на човечката психа, голем дел од својата работа посветил на односот меѓу мајката и синот. Тој сметал дека токму во детството се формираат шаблоните на однесување што подоцна несвесно ги повторуваме во возрасниот живот, особено преку феноменот познат како „комплекс на вечното момче“ (puer aeternus).

Кога синот станува емоционална потпорна точка за мајката

Јунг истакнувал дека незадоволените емоционални потреби на родителите можат силно да го насочат развојот на детето. Доколку на мајката ѝ недостигаат љубов, внимание или поддршка од сопругот, таа често и сосема несвесно почнува да го насочува тој празен простор кон сопствениот син.

Синот тогаш престанува да биде само дете што треба да биде сакано и воспитувано, туку станува замена за партнер: личност од која мајката очекува утеха, блискост и чувство на сигурност.

Претераната заштитничка поставеност, носењето одлуки наместо него и решавањето на сите негови проблеми често кријат несвесен страв кај мајката дека ќе го изгуби синот кога тој ќе порасне.

-Најважното нешто што еден татко може да го направи за своето дете е да биде добар сопруг на неговата мајка – Јануш Вишњевски.

На детето не му е потребна само изолирана родителска љубов, туку и животно сведоштво за здрав однос меѓу родителите. Преку тој однос тоа го гради својот модел за доверба, почит и емоционална сигурност.

Кога љубовта станува кафез

Мајката која прекумерно го врзува синот за себе најчесто не го прави тоа од лоша намера. Сепак, зад постојаната грижа често се крие неискажана порака: „Нема да можеш да успееш без мене“.

Со текот на времето, возрасниот маж може да ја изгуби вербата во сопствените способности. Му станува тешко самостојно да носи одлуки, да презема одговорност или да изгради стабилна партнерска врска бидејќи секое одвојување го доживува како предавство кон мајката.

Јунг го опишува овој феномен како несвесен сојуз во кој и двајцата избегнуваат да се соочат со реалноста. Тој се обидува да се осамостои, но го сопира внатрешното верување дека сигурноста постои единствено кога е поврзан со мајката.

Здравата љубов гради слобода, а не зависност

Психологот Ерих Фром убаво ја сумираше оваа разлика:

• Незрелата љубов вели: „Те сакам затоа што ми требаш.“
• Зрелата љубов вели: „Ми требаш затоа што те сакам.“

Секако, ова не значи дека секој маж што бил силно поврзан со својата мајка ќе ги има овие предизвици. Развојот зависи од многу фактори, но вистинското созревање бара еден важен чекор: мажот да престане да биде само „нечиј син“ и да стане самостојна личност.

Зрелиот однос не значи помалку љубов или благодарност кон мајката, туку поставување однос меѓу две слободни личности што се почитуваат, наместо две личности кои остануваат заедно од страв од осаменост.

– Она на кое му се спротивставуваш, опстојува. Она што го прифаќаш, почнува да се менува – Карл Јунг.

Извор