Зошто е важно момчињата да поминуваат што е можно повеќе време насамо со таткото
Во современото родителство со право многу се зборува за улогата на мајката и важноста на емоционалната блискост. Сепак, развојната психологија јасно покажува дека времето поминато насамо со таткото е исто толку важно за момчињата. Не како замена за нивната мајка, туку како неопходен дел од нивното растење и формирање на идентитетот.
Момчињата не се одвојуваат од своите мајки на ист начин како девојчињата.
Развојните истражувања покажуваат дека момчињата не се градат преку идентификација, туку преку разлика. Момчето учи кој е како личност така што постепено и природно се оддалечува од „мајчиниот свет“ и се насочува кон својот татко.
Таткото потоа станува фигура преку која момчето:
-учи каде завршува тој, а каде другите почнуваат
-развива чувство за себе
-излегува од емоционалната „фузија“ со мајката.
Кога овој процес не се одвива, момчето може да остане премногу чувствително, реактивно и несигурно во сопствените граници – не затоа што нешто не е во ред, туку затоа што на развојот не му е дадено природно продолжение.
Начинот на поврзување со таткото влијае врз нервниот систем
Времето поминато со таткото активира различна состојба на нервниот систем од времето поминато со мајката – и тоа е добра работа. Татковците почесто се однесуваат погрубо, зборуваат помалку, очекуваат поголема контрола на телото, дозволуваат ризик и предизвик. Тоа не е агресија – тоа е калибрација.
Истражувањата покажуваат дека момчињата што редовно поминуваат време сами со своите татковци:
-подобро ги контролираат импулсите
-полесно ја поднесуваат фрустрацијата
-имаат поголема самодоверба во стресни ситуации.
Преку вакви интеракции, момчето учи да го регулира своето тело, сила и емоции – наместо да ги потиснува или претерува.
Кога нема простор само за таткото, момчето „глуми“ машкост
Момчињата на кои им недостига стабилен, присутен машки модел честопати не ја живеат својата машкост, туку ја глумат. Ова може да се манифестира како:
-прекумерна послушност
-агресивност
-постојана потреба за потврда од врсниците.
Не затоа што се „проблематични“, туку затоа што немале машко огледало преку кое внатрешно би изградиле чувство за тоа кои се.
Потребна е физичка, а не емоционална дистанца од мајката
Времето со таткото не значи емоционално дистанцирање од мајката. Напротив. Но, на момчето му е потребна физичка разлика во енергијата, правилата и ритамот.
Малите ритуали имаат огромна моќ
Не станува збор за количината на време, туку за квалитетот и регуларноста на времето. Малите ритуали често се доволни:
-неделна прошетка
-заеднички спорт или хоби
-поправка на нешто заедно
-тишина во автомобилот.
Во тие тивки моменти, момчето учи: „Можам да стојам сам. Можам да се справам со себе. Припаѓам на светот каков што сум.“
Ова не е приказна за исклучување на мајките. Ова е приказна за заокружување на развојот.
Затоа што на момчето му е потребна и безбедноста на мајката и водството на таткото – за да порасне во стабилна, самоуверена и емоционално зрела личност.
