Присуството на таткото, кога е стабилно и доследно, станува основен регулатор на внатрешниот свет на детето. Преку оваа фигура детето учи како да го смири сопствениот стрес, да ги разбере емоциите и да изгради длабока сигурност во себе и во односите со другите.

Доследниот татко му помага на детето да оформи стабилен модел за светот: „Можам да верувам, не сум сам, вредам.“

Што се случува кога татковската фигура недостига или е непредвидлива?

Кога таткото е емоционално отсутен или неговото однесување е непредвидливо, детето често останува со невидливи рани. Ова може да доведе до:

• Несигурни стилови на емоционална приврзаност.
• Преоптоварен нервен систем и тешкотии во саморегулацијата.
• Предизвици што се пренесуваат и понатаму во животот, во идните партнерски односи, начинот на справување со стресот и самопочитта.

Затоа, татковството не е само физичко присуство. Клучот е во емоционалната достапност и предвидливоста. На таткото не му е потребно совршенство, туку капацитет да биде тука, да гради доверба и да пружи поддршка. На детето не му треба многу за да расте здраво, но тоа малку мора да биде сигурно, доследно и топло.

Татко или тато: Важноста на нежноста, прегратките и бакнежите

Иако односот со таткото не мора да биде идентичен како оној со мајката, тој мора да претставува цврст столб и поддршка. Сепак, нежноста не смее да се занемари. Природно е мајката да прегрнува и да бакнува, но кога и таткото го прави тоа, токму тука се прави разликата меѓу да се биде само „татко“ и да се биде „тато“.

Научните факти го потврдуваат значењето на прегратките и бакнежите за детскиот развој:

• Мозок и тело: Изразувањето наклонетост го прави детскиот мозок посилен, го поттикнува физичкиот раст и го зајакнува имунитетот во борбата против болести.
• Емоционална стабилност: Децата што добиваат топлина се пооптимистични и имаат повисока самодоверба. Спротивно на тоа, децата лишени од нежност почесто покажуваат анксиозност, агресија и непријателство кои се пренесуваат и во адолесценцијата.

Моќта на окситоцинот (хормонот на среќата)

При прегратка или бакнеж во телото на детето се ослободува окситоцин, есенцијален хормон кој прави детето да се чувствува среќно, заштитено и задоволно.

Децата често се соочуваат со големи и силни емоции со кои сè уште не знаат како да се справат. Кога се преплавени од такви чувства, една топла прегратка, како од мајката, така и од таткото, има моќ моментално да го намали стресот и да ја врати внатрешната рамнотежа.

Извор