Пред три децении беше многу поедноставно да се биде родител. Општеството, училиштата и семејствата беа согласни околу исти правила, а воспитувањето главно се потпираше на послушност и готови рецепти. Денес, тие традиционални норми се минато, а родителите се оставени сами да носат одлуки за сè.

Во тој вакуум меѓу старото и новото време модерните родители најчесто запаѓаат во две крајности. Ова се двата типа родители кои неизбежно влегуваат во конфликт со своите деца:

• Авторитарни родители (кои упорно се држат до минатото): Тие се обидуваат да владеат со строг став, наредби и казни. Како резултат на тоа, тие брзо почнуваат да ги доживуваат своите деца како бунтовни, дрски и непослушни, со што влегуваат во постојан круг на расправии.
• Попустливи родители (кои бегаат од строгите забрани): Со желба да бидат подобри и поблаги, тие целосно му попуштаат на детето. Затоа децата за кратко време го преземаат кормилото на семејството и почнуваат да управуваат со него, што создава хаос во домот.

И двата модели се еднакво деструктивни и нездрави за целото семејство.

Големиот пресврт во размислувањето лежи во тоа како ги сфаќаме границите. Наместо да ги поставуваме како електрична ограда околу децата преку наредби од типот „Мораш“ или „Не смееш“, границите треба да станат одраз на нашата личност. Модерниот родител не треба да се прашува само „Што е најдобро за моето дете?“, туку и „Што е најдобро за мене како личност и како тоа ќе се одрази врз него?“

Кога децата стануваат напорни, немирни и навидум ги „испитуваат границите“, тие всушност очајнички трагаат по вистинското лице на своите родители. Децата почнуваат да се непослушни тогаш кога родителот ја губи својата автентичност и се крие зад некоја вештачка „родителска улога“.

Никој не станува совршен родител во моментот кога ќе добие дете. Потребни се најмалку десет до петнаесет години заеднички живот за да се изградиме и себеси и нашите лични граници. Наместо да ги истураме сопствените фрустрации преку викање, критики и казни, време е да сфатиме дека кон децата треба да се однесуваме со истото достоинство како кон нашите најдобри пријатели.

Семејството е заедница во која се развиваме заедно, но под одговорно водство на возрасните. Кога децата ги преминуваат нашите граници, учат кои сме ние, а кога ние ги пречекоруваме нивните, болката во нивните очи ни покажува дека сè уште не сме ги запознале. Тоа е процес на учење кој трае цел живот.

Извор