Децата што се соочуваат со силен емоционален немир често немаат доволно искуство, ниту развиен вокабулар за точно да ги опишат своите чувства. Наместо тоа, тие ги пренесуваат своите внатрешни борби преку навидум едноставни изјави, кои возрасните често ги толкуваат како инает, мрзливост или бунт.

Според податоците од центрите за контрола и превенција на болести, приближно едно од пет деца во одреден период од развојот ќе се соочи со ментален или емоционален предизвик. Децата ретко кога отворено ќе признаат дека чувствуваат безнадежност или анксиозност.

Ова се 11 реченици на кои родителите и воспитувачите мора да обрнат сериозно внимание:

1. „Не ми е важно“

Кога детето вели дека не се грижи, возрасните често мислат дека тоа е незаинтересирано или мрзливо. Но, зад овие зборови најчесто се крие преоптовареност и емоционална исцрпеност. Под силен притисок од училиштето или врсниците, детето се штити со тоа што се преправа дека ништо не му е важно бидејќи веќе нема сила да се бори.

2. „Никој никогаш не ме разбира“

Ова не е само тинејџерско претерување, туку израз на длабока осаменост. Кога детето постојано чувствува дека неговите емоции се минимизираат или се отфрлаат, тоа почнува да верува дека е само на својот свет. Му треба безбеден простор за разговор, без страв од осуда.

3. „Никој не ме сака“

Родителите често брзаат да кажат „тоа не е точно“ за да го утешат детето, но со тоа ненамерно можат да ја омаловажат неговата моментална болка. Оваа реченица покажува на чувство на отфрленост и несигурност во односите со врсниците или семејството. На детето му е потребна реална поврзаност и потврда дека неговото присуство е вредно.

4. „Не можам да го направам ова“

Ова е јасен знак дека детето се чувствува немоќно пред предизвиците – без разлика дали станува збор за тешка домашна задача или за поголеми проблеми во семејството. Кога родителите ги омаловажуваат неговите проблеми, му праќаат порака дека не е безбедно да се зборува за слабостите.

5. „Се плашам да побарам помош“

Децата што се плашат да побараат помош често веруваат дека со тоа ќе разочараат некој или ќе испаднат слаби. Доколку детето претходно било критикувано кога покажало ранливост, тоа ќе избере да пати во тишина за да не им биде на товар на другите.

6. „Јас сум виновен за сè“

Кога детето автоматски ја презема вината за сè што ќе тргне наопаку, тоа е знак за сериозно нарушена самодоверба. Доколку е изложено на чести критики дома или на училиште, тоа почнува да верува дека е причината за сите проблеми, што со текот на времето води до деструктивен перфекционизам.

7. „Би сакал да можам да почнам од почеток“

Кога возрасен ќе го каже ова, често е само на шега, но кај детето оваа желба открива дека е притиснато од премногу проблеми кои не знае како да ги реши. Тоа може да биде лоша оценка, кавга со другарче или криза во семејството од која детето сака едноставно да избега.

8. „Не сакам да зборувам“

Одбивањето разговор лесно се прогласува за тврдоглавост, но во реалноста тоа е одбранбен механизам. Доколку детето претходно наишло на неразбирање кога се обидело да биде искрено, тоа учи дека молчењето е најсигурниот пат да се заштити.

9. „Се чувствувам изгубено“

Оваа реченица обично се јавува при големи животни промени – преселба, промена на училиштето или развод на родителите. Она што за возрасните е само мала промена, за детето претставува уривање на целиот негов безбеден свет и рутина.

10. „Ништо нема смисла“

Ова е еден од најсериозните знаци на емоционално страдање и апатија. Тоа не значи дека детето е мрзливо, туку дека се соочува со долготрајно разочарување и со чувство дека неговиот труд нема никаква вредност.

11. „Се плашам од иднината“

Стравот од непознатото е присутен и кај најмладите, особено ако веќе живеат во средина која им влева несигурност. На децата им е потребна постојана потврда дека нема да бидат оставени сами, без оглед на околностите што се менуваат.

Ниту еден детски збор не треба да се занемари. Наместо да ги карактеризираме овие изјави како „драматизирање“, важно е да застанеме, да сослушаме и да понудиме сигурна прегратка. Доколку ваквите реченици се зачестени или се придружени со повлекување во себе, тогаш е вистинско време да се побара совет од стручно лице, со цел навреме да му се помогне на детето да си го врати својот мир.

Извор