„Ама тој не сака!“ – кога детето избира, а кога одлучува родителот?
Денешните родители се соочуваат со голем предизвик: како да ги почитуваат потребите и емоциите на детето, а сепак да го сочуваат авторитетот?
Сè почесто ја слушаме реченицата: „Ама тој не сака!“ – детето не сака во градинка, не сака да спие попладне или да легне навреме.
Детето има право нешто да не сака. Но, тоа не значи дека треба да одлучува за тоа.
Зошто им е тешко на родителите да постават граница?
Многумина зборот „авторитет“ погрешно го доживуваат како строгост, ладнокрвност или грубост. Меѓутоа, вистинскиот авторитет значи сигурност и стабилност.
Во изобилството од разни совети, родителите лесно ја губат границата помеѓу почитувањето на детето и препуштањето одлуки за кои тоа сè уште не е зрело.
Почитување на детето не значи попуштање за сè
Да го почитувате детето значи да го прифатите како личност со свои желби и емоции. Треба да му дадете можност да избира, но само таму каде што изборот е навистина можен.
Дете од 3 или 5 години не може да одлучува за одењето во градинка, спиењето или обврските. Тоа се одлуки за кои одговорноста мора да остане кај возрасните.
Кога детето ќе каже „не сакам“, доволно е да кажете: „Слушам дека не сакаш.“ Да го слушнете детето не значи дека треба да ја промените одлуката.
Како правилно да му дадете избор?
Понудете му избор во границите што веќе сте ги поставиле.
- Погрешно: „Што сакаш да облечеш денес?“ (детето избира летен фустан во зима, па мора да му забраните).
- Правилно: „Еве две комбинации што се соодветни за денес. Која ја избираш?“
Детето тогаш навистина избира, се чувствува важно, а изборот е во рамките на безбедни граници.
Доследноста е клучот
Ако детето не сака да влезе во градинка, а родителот попушти и го врати дома, детето ја добива пораката: со доволно притисок можам да ја променам одлуката на возрасниот.
Стабилниот родител постапува поинаку:
„Разбирам дека ти е тешко и дека не ти се оди. И мене некогаш не ми се оди на работа, но тоа е моја обврска, а градинката е твоја. Со задоволство ќе дојдам по тебе штом завршам.“
Родителот му дозволува на детето да ги покаже своите емоции, но не ја менува одлуката поради нив.
Запомнете:
- Бидете јасни: Кажете точно што очекувате.
- Бидете доследни: Не менувајте ја одлуката само за да прекине плачењето.
- Запрашајте се: „Ја менувам ли одлуката затоа што така е правилно или затоа што немам трпение?“
Јасните граници му даваат чувство на сигурност на детето. Можеме да бидеме нежни и сочувствителни кон детето, а истовремено цврсти во нашата одлука.
