„Не сакам да одам во училиште“ е реченица што кај секој родител предизвикува стрес, особено во понеделничките утра. Иако е најлесно да се претпостави дека станува збор само за детски инает, разгаленост или моментален каприц, експертите предупредуваат дека зад оваа реакција речиси секогаш се крие нешто подлабоко.
Детскиот психијатар д-р Вилоу Џенкинс истакнува дека одбивањето да се оди на училиште е симптом, а не самиот проблем. Според неа, причините најчесто се поврзани со:
- Анксиозност и страв од непознати ситуации или неуспех.
- Чувство на преоптовареност со школските обврски.
- Сензорно преоптоварување (бучава, метеж, премногу стимули во училницата).
- Социјален стрес и проблеми во односите со соучениците.
- Незадоволени емоционални потреби што се таложеле со недели.
Зошто притисокот не функционира?
Првата и автоматска реакција на повеќето родители е да го принудат детето да стисне заби и да ги совлада чувствата. Сепак, д-р Џенкинс предупредува дека инсистирањето и притисокот речиси секогаш ја влошуваат ситуацијата. Кога детето веќе се чувствува преоптоварено, дополнителниот притисок само го зголемува чувството на несигурност и страв.
Наместо тоа, нејзиниот совет е да го забавите темпото и внимателно да ја истражите вистинската причина за таквото однесување.
Совети за родителите – како да реагирате во моментот
- Внимателно сослушајте го детето: Застанете и дајте му простор да каже како се чувствува без веднаш да му нудите решенија или да го критикувате.
- Покажете емпатија и разбирање: Потврдете ги неговите чувства со зборовите: „Гледам дека денес ти е многу тешко и дека нешто те мачи. Ајде да видиме што се случува.“
- Поставете нежни прашања: Наместо општото „Зошто не сакаш?“, прашајте: „Дали има нешто конкретно што те плаши во училиште?“ или „Дали се случи нешто со соучениците или учителката?“
- Побарајте ги подлабоките причини: Обрнете внимание дали одбивањето се повторува во одредени денови (кога има одреден предмет, физичко образование, контролна) за да го детектирате вистинскиот извор на стресот.