Честопати гледаме на играта како на активност што служи за да го пополни времето додека ние завршуваме обврски. Но, за детето, играта е неговата „професија“. Тоа е начинот на кој неговиот мозок се развива, учи како да решава проблеми и како да се справува со светот околу себе. Кога му ја одземаме играта или премногу ја контролираме, му ја одземаме главната алатка за учење.

Најголемата грешка е натрупувањето со готови решенија. Кога играчката прави сè, мозокот на детето спие.

Друга честа грешка е постојаното мешање во играта. Како родители, често имаме потреба да му кажеме на детето како точно треба да се користи некоја коцка или како треба да изгледа цртежот. Со тоа му ги убиваме креативноста и способноста само да истражува. Кога играта е строго насочена од страна на возрасните, таа ја губи својата магија и својата образовна моќ.

На детето му е потребна играчка што ќе го активира, а не играчка што ќе го забавува. Вистинското учење се случува кога детето е активен учесник – кога ги допира материјалите, кога ги расклопува деловите и кога самото смислува нови правила. Наместо да го оставате пред екран, дајте му играчки со кои ќе мора да работи со рацете. Токму преку таа физичка интеракција со играчките детето ги развива моториката и логичкото размислување.

Оставете го детето само да ги истражува своите играчки, дури и ако не ги користи онака како што е предвидено. Ако со коцките наместо кула прави воз, тоа е знак дека неговата фантазија работи. Највредните моменти се кога детето ќе се задлабочи во играта. Тогаш тоа ја вежба концентрацијата и упорноста да го заврши започнатото.

Вашата најважна улога е да му обезбедите квалитетни играчки, а потоа да му дозволите самото да ја води играта. Кога детето самостојно ќе открие како функционира некој предмет, тоа чувство на успех гради многу поголема самодоверба од која било пофалба.