Начинот на кој се однесуваме кон себе и зборовите што ги изговараме имаат неверојатна моќ да ги обликуваат размислувањето, самопочитта и погледот кон светот на нашите деца. Психолозите ги нарекуваат овие пораки „внатрешни уверувања“, фрази кои ја обликуваат нашата перцепција за светот околу нас, но и за нас. Време е да ги преиспитаме овие три лаги:

1. „Мораш да бидеш совршен“ („Можеш подобро“, „Не прави грешки“)

Иако на површината изгледа мотивирачки, оваа фраза создава страшен внатрешен притисок.

• Зошто е опасно: Децата почнуваат да се проценуваат себеси низ страв од неуспех, наместо низ радоста на откривањето. Секој резултат што не е идеален се доживува како личен неуспех, што во возрасниот живот води кон хроничен перфекционизам и анксиозност.
• Како да постапите:
  • Пофалете го трудот, а не само крајниот резултат (на пр., „Гледам колку се потруди“ наместо „Требаше ова да го направиш совршено“).
  • Дозволете им да грешат, грешката е лекција, а не пораз.
  • Вистинскиот развој доаѓа низ храброста да се обидеш, да згрешиш и повторно да се обидеш.

2. „Не плачи“ или „Машките не плачат“

Оваа фраза често се изговара од грижа („Не сакам да страдаш“), но во реалноста го учи детето да ги потиснува емоциите и да се плаши од сопствената ранливост.

• Зошто е опасно: Потиснатите емоции создаваат внатрешен стрес. Децата не учат како да ги разберат и регулираат сопствените чувства, па подоцна стануваат возрасни со површински односи и внатрешен немир.
• Како да постапите:
  • Дозволете им на децата да ги изразат сите емоции (плач, лутина, радост).
  • Кажете им: „Во ред е да плачеш, тоа помага да ти олесни“ или „Имаш право да се лутиш, но важно е тоа да го направиме безбедно“.
  • Бидете пример, покажете им дека и возрасните чувствуваат емоции и знаат како да се носат со нив.

3. „Ако не успеам/ако не можам, тогаш не вредам“

Оваа лага ретко се изговара гласно, но се пренесува преку критикување, постојано споредување со другите и внатрешна анксиозност.

• Зошто е опасно: Чувството на вина за секоја грешка создава хронична вознемиреност. Децата ги проценуваат сопствените вредности врз основа на стравот од казна или осуда од околината.
• Како да постапите:
  • Научете ги дека е важно да се обидат, а не да бидат „подобри од сите“.
  • Прифатете ги сопствените и детските ограничувања, во ред е нешто да не се знае или да се направи погрешно.
  • Нашата вредност не е одредена од резултатите, туку од нашата храброст и искреност.

Заменете само една ваква фраза неделно со искрена поддршка и ќе забележите како се менува атмосферата во домот. Запомнете: ги учиме децата да бидат луѓе, пред сè, преку начинот на кој се однесуваме кон себеси.

Извор