Колку и да им се објаснува, на родителите понекогаш им се намалува трпението и се прашуваат како правилно да постапат кога детето ќе ги премине сите граници. Дали казната треба да биде строга, дали треба нешто да се забрани или е доволен само разговор?

Познатиот руски психолог Михаил Лабковски, кој има повеќе од 30 години практично искуство, предупредува на една голема грешка што ја прават родителите – физичкото казнување на децата.

Личниот пример од минатото не е оправдување

Многу родители го оправдуваат физичкото казнување со реченицата: „И мене ме тепаа, па ништо не ми фали“. Лабковски предупредува дека сопственото детство не треба да биде единствен модел за воспитување.

Родителот кој го удира детето не го решава неговиот проблем во однесувањето, туку едноставно го пренесува сопствениот бес и немоќ врз некој кој е послаб и не може да се одбрани.

Што чувствува детето кога ќе добие ќотек?

Наместо да сфати каде згрешило, од физичката казна детето извлекува погрешен заклучок: дека е нормално посилниот да го повредува послабиот и дека родителите не го сакаат. Целта на казната е детето да научи лекција, а не да развие страв кон родителот.

Правила за правилно и делотворно казнување:

1. Критикувајте ја постапката, а не личноста на детето

Постои огромна разлика меѓу речениците: „Ти си безобразен“ и „Не ми се допаѓа тоа што го направи“.

• Детето мора да сфати дека неговата постапка била погрешна, но дека тоа како личност не е помалку вредно, ниту помалку сакано поради направената грешка.
• Наместо викање и навреди, објаснете му мирно што не било во ред и какви се последиците од таквото однесување.

2. Одземете ја привилегијата, а не основната потреба

Лабковски не вели дека децата не треба да сносат последици за постапките. Сепак, казната треба да биде јасна и поврзана со грешката.

• Прифатливо: Привремено одземање на одреден луксуз или привилегија, омилената играчка, користењето телефон, компјутер или одењето на некој забавен настан.
• Неприфатливо: Казна со основните работи како храна, прегратки, љубов, играње надвор или чувството на сигурност.

3. Единствен фронт меѓу родителите

Ако едниот родител поставува граници, а другиот постојано ги руши и прогледува низ прсти, детето брзо ќе научи да манипулира со ситуацијата. Правилата мора да важат за сите деца еднакво, без повластување или споредување.

Целта е разбирање, а не страв

Во најголем број случаи децата не прават грешки од зла намера, туку едноставно сè уште не ги разбираат сите последици од своите постапки.

Добра казна не е онаа што детето најмногу ќе го заболи или уплаши, туку онаа од која нешто ќе научи. Крајната цел на родителот не е детето да биде послушно од страв, туку еден ден самото да знае што е правилно, а што погрешно.

Извор