Повеќето родители сакаат само едно: да го поддржат своето дете, домашната задача да биде завршена, учењето да помине без солзи и детето да се чувствува способно. Сепак, често се случува спротивното – помагањето со домашните работи се претвора во нервоза, расправии и фрустрација. Што, всушност, се случува и како можеме да ја свртиме оваа ситуација?

Учењето дома носи поголема емоционална тежина отколку што мислиме

Кога родителите им помагаат на своите деца со домашната задача, ретко станува збор само за објаснување на материјалот. Во тие моменти учењето станува емоционално оптоварено бидејќи училиштето, очекувањата, одговорноста и грижата за иднината на детето се сместени во ист простор и време.

Истражувањата покажуваат дека родителската помош со домашната задача честопати не води до поголема независност, туку, напротив, го зголемува притисокот и врз родителите и врз децата. Дискусиите за задачите потоа лесно се претвораат во тензија, не затоа што некој „не знае“ или „не сака“, туку затоа што двете страни сметаат дека исходот мора да биде добар и дека нема простор за грешки.

Затоа домашната задача честопати станува место каде што се судираат добрите намери, заморот и високите очекувања, наместо да биде простор за мирно учење.

Стресот се пренесува од родителот на детето

Истражувањата покажуваат дека фрустрацијата на родителите може да го зголеми стресот на детето околу домашната задача, што доведува до отпор и емоции кои не се толку поврзани со материјалот колку со чувство на неуспех или конфузија. Ова не е изненадувачки факт: кога родителот почнува да вика или да се лути, детето не го доживува тоа како конструктивна поддршка, туку како сигнал дека нешто не е во ред. А тоа само ги зголемува отпорот, одложувањето и емоционалната напнатост.

Домашните задачи не се секогаш дизајнирани да се завршуваат дома

Многу глобални извори укажуваат дека домашната задача не е секогаш дизајнирана така што ученикот може да ја заврши самостојно и јасно без водство, или објаснување од наставникот, што предизвикува очекување родителите да ја „пополнат празнината“.

Кога задачата му изгледа сложена или нејасна на детето, родителот се наоѓа во улога на наставник – а ова не е улога за која многумина се подготвени, па затоа и тука се појавуваат нервоза и конфликти.

Како да ја ублажите нервозата и да го поддржите детето – практични совети

Тогаш, зошто се нервираме? Бидејќи домот е местото каде што се среќаваат родителските очекувања, отпорот на децата и емоционалниот одговор на неуспехот. Сепак, постојат едноставни промени што можат да ја намалат тензијата:

Прифатете дека емоциите не се „проблем“, тие се сигнал

Ако детето реагира со отпор или фрустрација, тоа не значи дека е мрзливо. Ова често е знак дека има проблеми со разбирањето на задачата или се чувствува преоптоварено. Понекогаш е доволно да застанете, длабоко да вдишете и да кажете: „Ајде да видиме што не ти е јасно“ наместо „Напиши ја домашната сега“.

Направете план пред да започнете

Децата ги прифаќаат задачите многу појасно ако знаат кога, каде и колку долго треба да работат, без постојани потсетувања или контрола.

Фокусот не е само на исходот

Наместо да се фокусирате само на оценката или на тоа дека домашната задача мора да се заврши, обидете се да му покажете на вашето дете како да го разбере процесот на учење бидејќи ова ќе ги намали отпорот и нервозата кај двајцата на долг рок.

Извор