Додека многу родители самоуверено чекорат низ родителството, психолозите предупредуваат дека некои методи кои со децении се сметаа за нормални или делотворни, всушност, претставуваат сериозно емоционално насилство врз детето.

Д-р Станислав Самбурски, психолог во „Клиниката на доктор Аникин“, истакнува дека злоупотреба на децата е секоја постапка (или пропуст) на возрасните што предизвикува физичка или психичка болка, страдање и чувство на пониженост кај детето. Емоционалното насилство најчесто минува незабележано, а родителите често го оправдуваат како „дисциплина“.

Психолошкото насилство директно ги уништува самопочитта, социјалната адаптација и желбата на детето да се изрази, туркајќи го во изолација. Според д-р Самбурски, ова се трите најтрауматични форми:

1. Молчењето

Кога родителите престануваат да комуницираат со детето за да го казнат, не одговараат на неговите прашања и барања и ги игнорираат неговите емоции, кај детето се создава чувство дека тоа не постои.

• Ефектот кај детето: Силни напади на осаменост, срам, безнадежност и длабоко уверување: „Никому не му сум потребен“.
• Последици во возрасниот живот: Сериозни проблеми со довербата, ниска самопочит, неразвиени комуникациски вештини, а во потешки случаи и суицидални тенденции.

2. Сожалување и вина

Со солзи, глумење жртва или манипулирање со сопствената болест со цел да го натераат детето да направи нешто што тие сакаат, родителите му ставаат неподнослив товар на детето.

• Ефектот кај детето: Детето почнува да верува дека е директно одговорно за среќата или тагата на своите родители. Затоа ги жртвува сопствените желби и интереси, живее во постојан страв да не ги вознемири родителите и паѓа во депресивни состојби.
• Последици во возрасниот живот: Личноста нема здрави лични граници. Тоа се луѓе кои „влечат за сите“, се искористуваат на работа, немаат сопствено „јас“ и во приватниот живот влегуваат во зависни, нездрави врски.

3. Закани и уцени

Заплашувањето е најбрзиот начин родителот да го натера детето на послушност, но тоа кај него развива чувство на научена беспомошност.

Последици во возрасниот живот: Личноста има сериозен проблем со асертивноста, станува исклучително зависна од туѓото мислење и тешко ги контролира сопствените постапки. Во одредени случаи се јавуваат анксиозност, неконтролирана агресија, пасивност и посттрауматски нарушувања.

Ефектот кај детето: Растејќи во постојан страв, анксиозност и притисок, детето сфаќа дека е немоќно и дека насилството е норма. Кај него или се развива потисната желба за одмазда или целосно ја губи волјата.

Извор