Што да правите кога талентираното дете одбива да се труди?
Имате дете кое брзо учи, сè сфаќа од прва и училишниот материјал му оди од рака. Но, кога ќе наиде на малку потешка задача, сè застанува. Моливот паѓа, стомакот почнува да го боли, а детето легнува на под.
Ова не е мрзливост. Ова е стапица на леснотијата. Кога детето ќе се навикне сè да му оди лесно, напорот станува закана за неговиот идентитет. Тоа си вели: „Ако морам да се трудам, можеби веќе не сум паметен?“
Две најчести грешки на родителите
- Претворање на учењето во игра: Со награди и забава му праќате сигнал дека напорот е опционален. Детето учи дека штом стане тешко, некој друг ќе го направи тоа забавно за него.
- Помагање „чекор по чекор“: Седењето покрај него и водењето низ задачата го учи детето дека фрустрацијата поминува само со помош на родителот. Така тоа никогаш не учи како самостојно да ја преживее непријатноста.
Што треба да направите: Чекор по чекор
Целта не е детето да ја реши задачата, туку да остане на столот додека му е непријатно. Тоа е вештина што се учи во мали дози.
1. Променете го наративот за трудот
Пред да почне со учење и пишување, разговарајте: „Знаеш ли што им е заедничко на сите успешни луѓе? Сите имале периоди кога им било тешко. Тоа не е знак дека не си добар, туку дека учиш нешто вредно.“
2. Разделете го талентот од трудот
Јасно кажете му: „Ти си одличен во математика, но сè уште не си научил како да се соочиш со тешка задача. Талентот е едно, а вештината да издржиш кога е тешко е нешто сосема друго и поважно.“
3. Правило „10 минути“
Наместо „работи додека не завршиш“, договорете се: „Ќе работиш точно 10 минути, без разлика до каде ќе стигнеш.“ Десет минути преживеана фрустрација вредат повеќе од еден час работа со ваше водење.
4. Останете мирни при отпорот
Кога детето ќе почне да се жали или да се откажува, не влегувајте во кавга, но и не попуштајте. Кажете мирно: „Гледам дека ти е тешко. Тоа е нормално. Одмори една минута, па се враќаме на задачата.“ Без драма, без отстапки.
Една работа што можете да ја почнете уште денес
Следниот пат кога детето ќе седне пред тешка задача, не седнувајте до него. Речете: „Тука сум ако ти требам, но прво пробај сам 10 минути.“ Потоа излезете од собата.
Можеби ќе има драма, можеби ќе има солзи. Но, кога ќе ги преживее тие десет минути, а ќе ги преживее, детето почнува да гради доверба во сопствената способност да издржи. Тоа е многу повреден дар од кој било природен талент.
