Судирот меѓу традиционалниот, строг модел на воспитување и современиот, претерано попустлив модел е една од најголемите дилеми на денешните родители. Честопати се соочуваат две крајности: од една страна е слепото држење до минатото со ставот дека децата мора да зацврстат, а од друга страна е претераната заштитничка поставеност.

Променети општествени околности

Девизата „Ние така растевме, па ништо не ни фали“ не може безмилосно да се применува денес. Околината и стилот на живот се радикално променети. Тоа што некое дете некогаш одело само на училиште по небезбеден пат не значи дека истиот модел треба некритички да се пренесе во денешниот свет.

Од друга страна, форсирањето прерана самостојност често ги става децата во ситуации за кои тие сè уште немаат психолошка, емотивна или социјална зрелост.

Двете крајности на воспитувањето

Денешното општество масовно преминува од некогашниот поладен и строг модел кон претерано попустлив режим, но ниту една крајност не е добра за развојот на детето:

• Строг модел (нагласен страв): Придонесува за развој на лична несигурност кај детето, што подоцна создава сериозни пречки во неговото социјално функционирање.
• Претерано попустлив модел (нагласена слобода): Доведува до тешкотии во почитувањето на границите и преземањето одговорност. Детето го губи чувството за разликување на општествено прифатливото од недозволеното однесување, што често резултира со врсничко насилство и лични фрустрации.

Суштината е во балансот

Попустливоста не смее погрешно да се толкува како израз на љубов. Вистинската љубов подразбира грижа, заштита од надворешниот свет, но и учење на детето како да се грижи за себе и за другите.

Родителите мора да се приспособат на новите околности преку будност и целосна вклученост. Целта е да се најде средина – децата не треба да бидат презаштитени, но во никој случај не смеат да бидат препуштени сами на себе или прерано да бидат турнати во светот на возрасните.

Извор