Дали ќе претераме ако кажеме дека изминативе месеци беше и сè уште е ужасно: пандемијата ги измести нашите животи, станавме изолирани, фрустрирани и нетрпеливи, па дури и осамени, депресивни, несигурни.
Како тогаш да бараме и да очекуваме децата што се вратија во училиште веднаш да се приспособат на наставните програми и да седнат да учат и да пишуваат домашни.

Одамна е докажано и се знае како реагира мозокот на стрес и како тој се одразува врз деловите од мозокот кои управуваат со учењето и помнењето, со вниманието и концентрацијата, па нема пак да се повторуваме. Но, исто така е докажано и како нашиот мозок знае да се поврати од стресот со помош на доверба, сигурност, смиреност и предвидливост.

Состојбата кај сите инволвирани во воспитно-образовниот процес (ученици, наставници, родители), било да се работи со физичко присуство било на далечина, е слична: секојдневна несигурност, нетрпеливост, огорченост, страв.

Како да им се помогне? Решението е веќе познато, не мора да го смислуваме, треба да се потрудиме да го примениме. Мозокот треба да биде смирен за да може да учи, да работи, да љуби. Факторите што влијаат врз смиреноста на мозокот се: меѓусебните односи, рутината и отпорноста.

Целата колумна на Убавка Бутлеска, училиштен педагог, прочитајте ја на Факултети.мк.