Секојдневната борба со преполните школски ранци и часовите поминати во решавање бесконечни и преобемни домашни задачи стана неподнослив товар за секое семејство. Наместо да буди љубопитност и желба за знаење, традиционалната домашна работа преку ноќ се претвори во механичко препишување и чиста формалност.

Современиот свет бара брзо, критичко и практично размислување, додека нашиот образовен систем сѐ уште инсистира на квантитет наместо на квалитет. Време е конечно да признаеме: сегашниот концепт на преобемни домашни задачи е целосно застарен и повеќе нема никаква напредувачка поента.

1. Квантитетот ги намалува квалитетот и желбата за учење

Кога детето по 6 часа поминати во училиште ќе се врати дома и треба да одвои уште 3 до 4 часа за пишување задачи, реферати и состави, училиштето престанува да биде извор на знаење и станува извор на фрустрација.

Децата не учат за да разберат, туку учат за да избегнат лоша оценка. Наместо да го поттикнуваат логичкото размислување, преобемните задачи создаваат отпор кон книгата уште од најрана возраст.

2. Домашната работа стана обврска за родителите, а не за децата

Сегашниот систем создаде парадокс: наместо децата сами да ги совладуваат препреките, родителите по работата стануваат деноноќни „приватни наставници“.

Се пишуваат состави, се прават проекти и се решаваат комплицирани задачи кои често ги надминуваат возрасните можности на ученикот. Ова создава огромни социјални разлики меѓу децата кои имаат кој да им помогне дома и оние што се препуштени сами на себе.

3. Напредокот бара промена: од квантитет кон процес на размислување

Вистинското знаење не се мери со бројот на испишани страници во тетратката, туку со способноста детето да го разбере и примени наученото. Образованието мора да се фокусира на тоа што се случува на часот:

• Наместо препишување дома: Ученикот на час треба да дискутира, да поставува прашања и да ги брани своите ставови.
• Наместо десетици исти задачи: Доволно е една практична задача која бара разбирање на постапката, а не само заменување броеви.
• Наместо меморирање факти: Тежиштето мора да се помести кон критичко расудување, каде што наставникот преку разговор открива дали детето ја сфатило суштината.

Што, всушност, им треба на децата?

Училиштето треба да го подготви детето за реалниот живот. По завршувањето на часовите, на децата им е потребно време за физичка активност, социјализација, одмор и развој на сопствени интереси и хобија.

Успешните светски образовни системи одамна го намалија или целосно ги елиминираа класичните домашни задачи, префрлајќи го целосниот процес на учење во училишната клупа. Иднината им припаѓа на училиштата кои ги учат децата како да мислат, а не колку страници можат да напишат.

Извор