Д-р Даниел Амен: Воспитуваме ментално слаби деца бидејќи премногу правиме за нив
Не ги воспитуваме децата да бидат ментално слаби затоа што помалку ги сакаме, туку затоа што ги сакаме толку многу што не можеме да поднесеме да ги гледаме како се мачат.
Но, токму преку препреките и борбата се гради нивната внатрешна сила.
Еве како изгледа тоа во секојдневниот живот:
- Кога правите премногу за своето дете, го намалувате растот на неговата самодоверба: Секогаш кога се појавувате да решите проблем или да го спасите детето, вие тивко му испраќате порака дека тоа не е способно да се справи самото. Менталната отпорност се гради со сопствено решавање на проблемите, а не со гледање како друг ги решава за нас.
- Препуштете им ги природните последици: Заборавената тетратка со домашни задачи нема да му ја однесете во училиште. Заборавената јакна во студен ден (и покрај тоа што сте го потсетиле) значи дека никој нема итно да му ја однесе. Во моментот тоа изгледа сурово, но природните последици нѐ учат многу повеќе од какво било „спасување“. Малку студ е мала цена за лекција што се помни цел живот.
- Кога детето ќе каже „досадно ми е“, одолејте на желбата да му понудите решение: Наместо тоа, кажете: „Се прашувам што ќе преземеш во врска со тоа?“ и замолчете. Таа пауза му го предава проблемот на детето, заедно со самодовербата што доаѓа кога самата личност ќе најде излез.
Вашата работа како родител не е да ги отстраните сите пречки од патот на вашето дете. Вашата работа е да имате доволно доверба во него за да го оставите самото да го пронајде својот пат низ нив.
