Стравот од одвојување од родителите, познат како сепарациона анксиозност, е сосема нормален дел од емоционалниот развој на детето. Оваа фаза може да се манифестира преку силно плачење, врeскање или грчевито држење за родителот кој заминува, при што кај некои деца реакцијата е многу поинтензивна отколку кај други.

Иако со текот на времето најчесто минува, доколку анксиозноста стане премногу изразена и трае долго, таа може да прерасне во нарушување на сепарационата анксиозност.

Прва средба со одвојувањето

Родителите најчесто се соочуваат со овој проблем кога детето почнува да оди во градинка или кога првпат го оставаат на чување кај друг човек. Во двете ситуации доаѓа до физичко разделување кое кај детето може да предизвика силен емоционален немир.

Малото дете може многу бурно да реагира на одвојувањето, особено ако тоа му е прво такво искуство. Детето сè уште не разбира дека родителот ќе се врати, што може да го наруши неговото основно чувство на сигурност и да го поттикне да плаче и да дава отпор.

Развојна фаза што поминува

Повеќето деца ја надминуваат сепарационата анксиозност до околу третата година. Сепак, тоа не значи дека таа не може да се појави и подоцна, особено кај деца кои по природа се поплашливи.

Оваа фаза од емоционалниот развој започнува кога детето ќе го усвои концептот за трајност на објектот, односно спознанието дека луѓето и нештата постојат дури и тогаш кога детето не може да ги види или да ги слушне.

Извор