Ако често се бориш со анксиозност, хроничен умор или со она тешко чувство дека што и да направиш, никогаш не е доволно, причината најверојатно лежи во твоето детство.

Познатиот психотерапевт Кели Мекданиел го истражува скриеното влијание на раните емоционални рани и го воведува терминот „глад за мајка“. Таа појаснува дека ова не е напад врз мајките бидејќи тие најчесто го давале својот максимум. Ова е, всушност, исконски копнеж по три клучни работи што му се потребни на секое дете: апсолутна сигурност, емоционално негување и јасно водство.

Кога детето ќе порасне без тој стабилен емотивен темел, неговиот нервен систем останува во постојан грч. Како резултат на тоа, кај возрасниот човек се развиваат добро познати одбранбени механизми:

• Перфекционизам (страв од грешки за да не биде отфрлен),
• Угодување на другите на штета на сопствените граници,
• Константно „скенирање“ на туѓите емоции и атмосферата во просторијата.

Овие шеми не се случајни карактерни мани. Тие се чист доказ дека како дете, твоето тело морало самото да бара начини како да преживее и да се заштити. Прегорувањето и емоционалната исцрпеност што ги чувствуваш денес се само знак дека е време да престанеш да се докажуваш и конечно да му го дадеш на твоето внатрешно дете она што тогаш му недостигало – мир и прифаќање.

Погледнете го целото видео:

View this post on Instagram

A post shared by Mel Robbins (@melrobbins)