Породувањето завршило. Сите ви честитаат. Бебето е тука. Некаде помеѓу пристигнувањето дома и првата ноќ се случува огромно патување. Среќни сте. Се вративте дома. Ве пречекуваат балони, цвеќиња, домашна храна и колачи. Сите се среќни, сите се возбудени. И потоа, кога сите си заминуваат, вие останувате сами со бебето во домот. Го гледате бебето и некој го изговара она што двајцата го мислите: „И што сега?“

Породувањето завршува во болница, но постпородилниот период започнува дури кога ќе се вратите дома.

Потоа доаѓаат бессоните ноќи. Тело кое сè уште боли. Рана која е сензитивна, можеби малку црвена, ве боли и ве тера да се сомневате дали е сè во ред. Бебето плаче, вие сте уморни, срцето ви чука силно, а вашите мисли лесно се насочуваат кон најлошото.

А вашиот сопруг, сега татко, стои до вас двајцата и гледа. Тој гледа дека не ви е лесно, го слуша плачот на бебето и сака да помогне, но често не знае како. Тој се обидува да го смири бебето, се обидува да ве утеши вас, а во себе носи ист страв и несигурност, само поретко зборува за тоа. И учи како да биде родител.

Често се случува родителите да се вратат во болница уште првата ноќ затоа што бебето плаче неутешно. Не затоа што нешто сериозно не е во ред, туку затоа што се исплашени и немаат кому да му поставуваат прашања. Раната боли, но тоа обично не е причина да се оди во итна помош. Бебето плаче, но честопати сè што му треба е вашиот допир, безбедност и мир. Во тие моменти, мама и тато бараат одговори насекаде. На социјалните мрежи, во разни групи, прашуваат на „Гугл“, ја прашуваат вештачката интелигенција. Има море од информации, безброј совети и на крајот често се чувствуваат како на самиот почеток: збунети, уморни и со уште повеќе прашања.

Тогаш нема потреба од паника, туку вистинска, присутна поддршка. Секој има совет. Велат: „Ќе биде полесно со другото“. Но, тоа не ви значи ништо во тој момент. Затоа што живеете сега – во ова тело, со ова бебе, со овој замор, емоции и болка. А вистината е: не е секогаш полесно. Исто така, за другите деца е различно породувањето, различно е бебето, различно телото, различни се околностите. Искуството не ја брише потребата за поддршка. Постпородилниот период не е фаза што треба да се издржи. Тоа е период во кој телото закрепнува, хормоните се преуредуваат и жената се бара себеси во новата улога – додека истовремено се грижи за бебе кое целосно зависи од неа. И тука акушерската грижа по породувањето го има своето вистинско место. Не затоа што жената не знае, туку затоа што има премногу работи што треба одеднаш да се завршат.

Затоа ви треба некој што разбира што се случува со телото на жената по породувањето, кој може да направи разлика помеѓу привремена непријатност и сигнал дека телото бара поддршка – некој кој останува со вас во текот на закрепнувањето, не само да дава совети и да си заминува.

Акушерската грижа започнува од доверба во физиологијата на закрепнувањето, но и од знаењето кога на телото му е потребно дополнително внимание и кога е важно да се реагира навреме. Некој што ќе ве праша: Како си? И кој ќе остане додека одговарате. Или додека плачете. Токму овој континуитет на грижата прави разлика. Истата личност го следи вашето тело, вашата состојба и вашиот ритам, без брзање и без прекин. Акушерската грижа по породувањето значи дека некој доаѓа по вас. Да види како закрепнува телото, како заздравува раната, како доите и каде се јавува проблем, да препознаете исцрпеност пред да се претвори во чувство дека повеќе не можете да издржите.

Постпородилниот период не е време за докажување. Тоа е време за поддршка. Многу жени молчат. Мислат дека треба да издржат. Дека ќе помине само од себе. И често се случува тоа, но по висока цена. Со болка во телото што е запоставена, со доење што е прерано прекинато затоа што немало поддршка, со чувство дека првите денови од мајчинството биле преживеани, а не проживеани и уживани. Акушерската грижа по породувањето не е луксуз. Тоа е продолжение на грижата што треба да биде нормална. Жената која има поддршка по породувањето побрзо закрепнува, има поголема доверба во своето тело, полесно дои и има помалку сомнежи во себе. И тоа го менува почетокот на мајчинството.

Дозволете си да побарате помош. Не е слабост, туку грижа за себе и за вашето бебе. Бидејќи поддршката по породувањето често е разликата помеѓу преживување и вистинско закрепнување.

Автор: Ивана Зориќ

Извор