Генерацискиот јаз е нешто што ниедна генерација не го избегнала. Ова се разликите што им оневозможуваат на младите луѓе да ги разберат сите правила поставени од возрасните, а возрасните имаат изговор кога велат дека новите генерации се „невозможни“. Сосема е нормално возрасните и децата да не се разбираат совршено и сосема е нормално младите луѓе да се бунат против сите правила поставени од возрасните. Тоа е дел од растењето.

Сепак, генерацискиот јаз можеби никогаш не бил поголем отколку што е денес. Доволно е да се каже „брејнрут/brainrot“ и сите сфаќаат колку е голем овој јаз. Децата како да живеат во сосема поинаков свет од нас – виртуелниот, кој го прифативме и го користиме, но не живееме во него. Затоа понекогаш се чини дека мора да научиме нов јазик што го зборуваат децата, а честопати воопшто немаме капацитет за тоа. На пример, кога ќе чуете „шест седум“, за вас тоа значи само – два природни броја, еден по друг. Не гледате апсолутно никаква причина зошто детето би го повторувало ова постојано и зошто тоа им е забавно. И сите го прават тоа. Трендот „шест седум“ потекнува од мемињата. Да, добро прочитавте. Сè започнало со песната „Дут дут (6 7)“ од американскиот рапер по име Скрила, во која тој постојано го повторува тоа „6 7“. Многумина го поврзуваат со 67-та улица во Чикаго. Но, потоа се појави кошаркарот Ламело Бол, кој е висок 190 см – или 6 стапки и 7 инчи – и е одговорен за ширењето на овој број во кошарката, или поточно, во мемињата поврзани со кошарката.

Некои велат дека значи „така-така“, додека други мислат дека се однесува на висока личност. Еден тинејџер на „Тик-ток“ го објаснил на овој начин: „Мислам дека поентата е што нема смисла“.

Тоа е едноставно нешто што децата го сметаат за забавно, а тоа е дополнително засилено кога родителите и другите возрасни немаат поим за што зборуваат децата.

Дали треба да се загрижите?

Па, не баш, иако во суштина песната за која зборуваме содржи експлицитна содржина и насилство. Децата, се разбира, најчесто не се свесни за ова, но добро е да го имате ова на ум и можеби да разговарате со вашето дете.

И токму кога мислите дека сте научиле нешто, еве еден нов израз што ве збунува исто толку. Нов „трик“ полека влегува во речникот, а тоа е „четири еден“. Многу е сличен на претходниот и е исто толку бесмислен – или можеби дури и побесмислен. Но, ќе се обидеме да го илустрираме и објасниме. Кога велат „четириесет и еден“, тие всушност не кажуваат ништо. На пример, тоа е како свиркање. Кога го кажуваат тоа, сакаат да покажат дека се вклучени во шегата и дека се дел од моментот.

Автор: Наташа Крстичевиќ

Извор