Секоја реченица што му ја упатуваме на детето во моменти на лутина или немоќ е како семе што го садиме во неговата свест. Честопати, без да размислиме, користиме фрази кои се карактеристични за нашето поднебје, несвесни дека со нив повеќе сопираме отколку што воспитуваме.

Каде најчесто грешиме во комуникацијата

Најголемата стапица е негирањето на детската реалност. Кога му велиме на детето дека ништо не му е додека тоа плаче, ние всушност го учиме да ги игнорира сопствените инстинкти и емоции. Слично е и со заканите кои ветуваат казна во иднина, како онаа дека ќе види што го чека кога ќе си дојде дома. Таквиот пристап не го учи детето на одговорност, туку го држи во состојба на анксиозност и страв од она што следува.

Споредбите со другите деца или етикетирањето на детето како гениј се две страни на истиот медал кој ја јаде самодовербата. Првото создава завист, а второто огромен притисок дека секогаш мора да се биде совршен. Кога на тоа ќе се додадат емоционалните уцени каде што излегува дека детето е виновно за здравјето или расположението на родителот, добиваме комуникација базирана на вина, а не на љубов.

Препорака од педагог

Наместо да ги користиме зборовите за да го контролираме моментот, треба да ги користиме за да ја изградиме личноста. Кога детето минува низ тешка емоција, најважно е да знае дека е видено и слушнато. Наместо да ја гаснете неговата реакција, потврдете ја неговата болка или страв и понудете му присуство. Тоа е основата на емоционалната стабилност.

Клучот на здравата самодоверба лежи во пофалувањето на трудот, а не на карактерот. Кога го вреднувате вложениот напор, му давате на детето алатка да се справи со неуспехот подоцна во животот. Дополнително, бидете модел за тоа како се управува со чувствата. Сосема е во ред да му кажете на детето дека во моментот сте исцрпени и дека ви треба кратка пауза за да останете смирени.

Градењето авторитет не доаѓа преку плашење со авторитети од надвор, туку преку доследност и објаснување на последиците од постапките. Кога комуницирате јасно, смирено и со почит, детето не учи само како да слуша, туку учи како и самото да комуницира со светот кога ќе порасне.