Серж Биеланко, автор, отворено го опишал стравот што го чувствува кога ги гледа вестите и светот околу себе. Тој вели дека е член на генерацијата X (луѓе родени помеѓу 1965 и 1980 година) и е татко на две момчиња, и токму оваа улога го соочува со најголемото чувство на немоќ.

-Кога ги гледам вестите и светот околу мене, ме лазат морници. Како татко, сакам да бидам најдобар што можам. Сакам да ги заштитам моите деца од болката, стравот и тагата што неизбежно ги чекаат, но знам дека мојата моќ е ограничена – напишал тој.

Тој додава дека има „доста искуство“ со тоа што значи да се биде момче, а подоцна и маж, но сè уште се обидува да сфати какви луѓе сака да воспита. Тој е свесен и дека иднината е непредвидлива, но верува дека дел од неговата личност е „вроден“ многу рано. Сепак, тој тврди дека таткото може да има огромно влијание – особено затоа што самиот немал татко долго време.

Пораснал со очув кој му го променил животот

Биеланко пишува дека неговиот биолошки татко исчезнал од неговиот живот кога имал осум години и не се појавил повторно сè додека не наполнил триесет години. Од друга страна, од шеснаесетгодишна возраст имал очув кој, вели тој, направил огромна разлика. Му покажал каков човек треба да биде и, што е уште поважно, го научил дека таткото не мора да биде биолошки за да биде вистински татко.

Затоа, вели тој, размислува за работите што го мачат додека ги воспитува своите синови – не како проблеми што не може да ги надмине, туку како „големи факти од животот“ на кои има намера да се фокусира во следните дваесет години, додека ги следи на нивниот пат кон зрелоста.

„Светот е полн со идиоти. Не сакам моите синови да станат такви“

Една од неговите најголеми грижи е, без претерување, човечката грубост и невнимателност. Тој верува дека премногу луѓе се груби, себични и се однесуваат со непочитување, па е решен да направи сè што може за да се осигури дека неговите синови нема да пораснат во такви луѓе.

Тој верува дека почитта се раѓа од љубовта и дека почитта е основа на пристоен живот, без оглед на разликите меѓу луѓето – од религијата и идентитетот, до навивачките страсти.

Во овој контекст, тој исто така споменува истражување кое особено го шокирало: момчињата кои страдаат од врсничко малтретирање можат да покажат поизразена повлеченост, социјални проблеми и агресија од девојчињата – што дополнително ја зајакнува неговата намера да ги научи своите синови на емпатија и мирно решавање конфликти.

Страв дека насилството ќе ги реши проблемите

Друга голема грижа за него е насилството – идејата дека многу момчиња и мажи сè уште го гледаат насилството како реална опција кога ќе се соочат со проблем. Тој отворено признава дека не ја знае „магичната формула“ за всадување на мислата кај своите синови дека насилството никогаш не е решение, но знае како изгледа тоа однатре: вкусот на сопствената крв, шокот и последиците што остануваат. Тој вели дека дури и кратко насилно искуство може трајно да ја промени личноста.

И додека признава дека живееме во општество кое често е опиено од моќ и насилство, тој го гледа татковството како можност барем делумно да се спротивстави на тоа. Ќе разговара со момчињата за тоа како да се одбранат, но уште повеќе за тоа како да избегнат ситуации во кои насилството станува „избор“ – и како нивните умови се најважното оружје што некогаш ќе им треба.

Стравот од скршено срце и пораката дека е во ред да се плаче

Неговата трета загриженост е „потивката“, но можеби најуниверзалната: скршеното срце. Биеланко ја отфрла идејата дека жените „чувствуваат повеќе“ и тврди дека мажите страдаат еднакво по губењето на љубовта, но тие често се учат од мали нозе да го кријат тоа.

Затоа тој сака неговите синови да пораснат со пораката дека емоциите се нормални – и дека е во ред да се плаче, да се биде збунет, да се прават глупави работи од љубов, па дури и да се разговара со својот татко за сè што чувствуваат. Тој, исто така, нагласува дека му е важно тие да знаат како да зборуваат за љубовта без срам, без оглед на тоа кого сакаат.

Неговата поента е едноставна: љубовта не е нешто што младите мажи треба сами да го сфатат „во тишина“. И секој што се обидува да им ја продаде приказната дека мора да бидат цврсти и тивки – според него – прави штета.

Извор