Авторката Нел Фризел за магазинот „Вог“ зборувала за тема која ги мачи повеќето мајки – како да се справат со враќањето на работа по породилното отсуство?

Нел открива дека во неделите пред да се врати на работа била многу вознемирена зашто треба да го остава своето бебе на чување кај некој што едвај го познава, понекогаш и до 10 часа на ден. Во тие моменти ѝ помогнало охрабрувањето од пријателка која ја уверила дека сè ќе биде во ред со детето.

Кога се врати на работа, секојдневниот живот вклучува постојано гледање фотографии од нејзината ќерка на телефонот и трошоци за грижа за децата што ја надминуваат нејзината плата. Сепак, најголемиот проблем што го истакнува е времето – или поточно несовпаѓањето на распоредите.

Проблемот со времето

Нејзината работа започнува во 8 часот наутро, на нејзиниот сопруг уште порано, додека училиштето на нејзиниот постар син започнува во 8:40 часот. Со получасовно возење велосипед до работа и завршување на училишниот ден на нејзиниот син во 15:15 часот, додека таа не го напушти работното место до 16 часот, организацијата станува речиси невозможна.

Како пример за несовпаѓање на времето таа го наведува неодамнешниот случај на матичната лекарка, д-р Хелен Ајзенхауер, која била суспендирана затоа што закажувала лажни термини со пациенти за да може да ги земе своите деца од училиште до 18 часот.

Нел прашува – што треба да прават родителите во ситуации кога работниот ден е осум часа, а училиштето е шест – кога градинката наплаќа дополнително по 16 часот и родителот не може да ја напушти работата пред 17:30 часот, или кога патувањето до работа е еден час, а училиштето се отвора во исто време кога родителот треба да биде на своето биро?

Одговорност на примарниот старател

Потоа таа посочува и друг проблем што произлегува од породилното отсуство. Ако едно лице, најчесто мајката, се смета за „примарен старател“ и ѝ е дадена целата одговорност за детето – од хранење и смирување до воспитување – и од неа се очекува да остане дома и да се посвети на детето поголемиот дел од годината, нејзиното враќање во светот на платената работа може да биде исклучително тешко.

Таа хумористично ја споредува својата ситуација со Лениновиот тестамент, документ во кој тој тврдел дека никој не може да ја исполни неговата улога. Таа објаснува дека во изминатите 12 месеци таа била онаа која морала да одлучува за сè во врска со бебето, од храна и сон до облека и лекови, истакнувајќи дека со моќта на донесување одлуки доаѓа и целата одговорност.

Сега, по враќањето на работа, мрежа од луѓе, вклучувајќи дадилка, баба и дедо и училиштен персонал, ги презеле нејзините должности.

-Јас не сум Ленин, фала му на Бога, но мислам дека разбирам што мислел – заклучила авторката.

Извор