Понекогаш се чувствувам како да сме под некој камен што нè меле. Сè мора да се направи, заврши и среди, а за сè што не ни е јасно, сигурно има објаснување на интернет. Порано велевме дека сме родени без упатство за живот, но сега има премногу упатства. Каде и да кликнете, има некој туторијал!

Го сакам интернетот, ги сакам сите можности што ги нуди, совети за исхрана, утешен збор за мајка чие дете не може да лази, предлози за доење, водич за справување со насилство од врсници, помош за приемните испити – сè е одлично! Но, целата таа семожност нè преплавува и нè одведе во ќошот на неможноста. Каде што едноставно не знаеме каде прво да погледнеме, кого навистина да слушаме и што функционира.

Родителството не е баш игра во која би се впуштиле врз основа на принципот на грешки и точни одговори. Да, ќе правиме грешки, ние сме луѓе, но дали е навистина потребно да грешиме слушајќи ги другите?

Заедницата е важна и секогаш е убаво да се има мрежа на поддршка. Но, што ако, во таа силна желба да се вмрежиме и да се поврземе со други мајки, се заплеткаме во истата таа мрежа? Треба да најдеме мерка, да ги слушаме советите што циркулираат и кои се „докажани“, но клучното е – да се смириме и да ја прашаме најважната личност за конкретен пример и решение – СЕБЕСИ. Толку многу сме подлегнале на притисоците на модерното родителство што сме ги заборавиле основите. Заборавивме едноставно да БИДЕМЕ ТУКА.

Кога држиме бебе в раце, кога му помагаме на дете од предучилишна возраст да ги врзе врвките на чевлите, кога седиме до прваче додека ги пишува првите букви за домашна работа и пишува МА-МА И-МА…или кога тинејџер возбудено ни кажува како дал кош или поминал ниво во игра – да сме ТУКА, присутни, да слушаме, да гледаме, да апсорбираме.

Наместо да се грижиме дали дише правилно, дали неговите пријатели во градинка ќе му се смеат, дали сепак требало да купи патики, дали некогаш ќе научи да чита или да го подобри правописот, дали поминува премногу време пред екрани, ние се грижиме дали е време за училиште за јазици, колку чинат тренинзите по џудо, што да ѝ се купи на наставничката за 8 Март, како да се избегне дискусија во групата на родители на „Вибер“ оваа година.

Потоа грижите стануваат паралелно покомплицирани. Познатиот страв од пропуштање, споредување со други мајки на социјалните мрежи итн. Сите тие наши стравови се празни, будалести и НАМЕТНАТИ.

Искрено, која било мајка што ќе ја прашате денес би ви кажала дека сака нејзиното дете да биде среќно и здраво. Ние ги раѓаме, ги сакаме, го сакаме најдоброто за нив. Да, секој има своја дефиниција за среќа и „што е најдобро“, но кога тој онлајн компресор кој постојано пумпа е исклучен, кога се исклучуваме од сите мрежи – сè се сведува на истото: кога се слушаме себеси, нашата интуиција и нашиот внатрешен глас – сè е добро.

Кога нашето дете е здраво, кога го гледаме в очи и седнуваме со него, разговараме, дури и ако играме игра „Не лути се, човече“ и сите се лутиме и се смееме – сè е добро. Не мора да бидат гении на 9 години, да одат на седум обуки и дванаесет воннаставни активности. Не мора да читаме 77 статии за тоа како да бидеме добри родители. Доволно е да бидеме родители, да бидеме тука за нив.

Да бидеме тука за СЕБЕСИ.

Да знаеме кога да застанеме, да се одмориме, да земеме длабок здив. Да се поврземе со себе и со нашето дете надвор од сите социјални мрежи и совети – во тоа лежат сите одговори и упатства што ни се потребни.

Автор: Србијанка Станковиќ

Извор