Мајчинството никогаш не било лесно. Отсекогаш вклучувало вистинска, конкретна работа – физичка, ментална и емоционална. Но, денес, често се продава поинаква слика: онаа во која сè се прави со насмевка, станот е уреден, распоредот е совршено организиран, а мајката исто така одвојува и момент за себе. Пакувате здрав ручек, одговарате на работни пораки, го смирувате детето, се сеќавате на училишната екскурзија, а потоа пишувате под објавена фотографија: „Само едно мирно утро.“ И ако вашето утро не е такво, лесно е да помислите дека правите нешто погрешно.

Но, проблемот не сте вие.

Сликата за мајката на која сè ѝ е лесно е, всушност, мит – комбинација од социјални медиуми и култура на постојана продуктивност. Гледаме неколку секунди од уредна дневна соба, но не и нередот што е оставен надвор од кадарот. Вистината е многу пореална.

Истражувањето на центарот „Пју“ покажува дека повеќето родители го сметаат родителството за длабоко исполнувачко – но исто така и исцрпувачко и стресно. И менталното здравје на децата е еден од најголемите извори на загриженост за денешните родители. Постои и тој невидлив товар што ретко се споменува: планирање оброци, следење на училишните обврски, закажување прегледи, размислување за емоциите, семејната динамика, иднината.

Оваа ментална работа честопати останува непрепознаена, дури и потценета. Многу мајки се научени да ги минимизираат и да молчат за сопствените потреби – затоа што барањето помош наводно значи слабост, иако значи токму спротивното.

Постои и верување дека „добрата мајка“ е смирена. Но, добрата мајка не е онаа што е секогаш совршено смирена, туку онаа што одговара на потребите на своето дете. Понекогаш изгледа како трпелив разговор и домашна супа. А понекогаш како житарки за вечера и одлуката дека денес е доволно направено. И двете се родителство.

Проблемот се јавува кога постојано се обидуваме да докажеме дека сè е лесно за нас. Кога ја намалуваме количината на работа што ја работиме, преземаме уште повеќе обврски и полека ни снемува сила. Последиците се добро познати: хроничен замор, раздразливост, чувство дека никогаш нема место за одмор. А на децата, реално, не им е потребна совршена мајка. Им треба мајка која е присутна. А тешко е да се биде присутен кога сте на работ на исцрпеност.

Што може да ви помогне уште денес?

Можеби најважниот чекор е едноставно да го признаете тоа – родителството е работа. А кога нештото го нарекуваме работа, можеме да го поделиме, поедноставиме, организираме. Ова може да значи мали промени. Да се каже гласно што, всушност, имате под контрола. Да се организира некој друг целосно да се грижи за одредена задача – од планирање до извршување.

Воведување неделен „час за ресетирање“ за основна организација. Или прифаќање дека „доволно добро“ понекогаш е најдобрата опција. Ако исцрпеноста трае со недели, ако расположението, спиењето или апетитот значително се променат, важно е да побарате стручна помош. Грижата за вашето ментално здравје не е луксуз, туку основа на семејната стабилност.

На крајот, можеби е време да ја редефинирате целта. Не треба да бидете мајка на која „сè ѝ е лесно“. Треба да бидете мајка која има поддршка. Семеен живот каде што распоредот ги следи вашите вистински капацитети, каде што е нормално да се каже „не можам повеќе“ и каде што подот понекогаш е леплив, но поврзаноста останува силна. Ова не е откажување од идеалите. Ова е создавање живот кој е одржлив. И реален.

Автор: Карина Шиждрак

Извор