Им пуштила серии од 90-тите на своите деца и забележала две промени во нивното однесување
Родителите се сè повеќе загрижени за времето што нивните деца го поминуваат пред екраните, а дебатата често се однесува на количината на содржина на која се изложени. Но, искуствата на две мајки покажуваат дека не е важно само колку телевизија гледаат нивните деца, туку и што гледаат. Откако ги запознале своите деца со детски ТВ-емисии од 90-тите години, тие забележале две јасни промени во однесувањето на своите деца.
Лорен и Сара, мајки и најдобри пријателки, решиле да им ги покажат на своите деца цртаните филмови и емисии од сопственото детство. Меѓу нив биле серии како „Артур“, „Роли Поли Оли“, „Мечките Беренштајн“ и „Соседството на господин Роџерс“, и велат дека ги забележале промените речиси веднаш.
Помалку испади на бес
Една од мајките забележала дека нејзиното дете, додека уживало во гледањето, не се врзувало емоционално за екранот на начинот на кој претходно го правело тоа. По една или две епизоди, тоа го исклучувал телевизорот без отпор и се враќало на играта.
Експертите предупредуваат дека денешната детска содржина е често многу стимулирачка и дизајнирана да го задржи вниманието, што може да активира делови од мозокот поврзани со зависно однесување. Затоа децата често реагираат бурно кога екранот ќе се отстрани, додека со побавна, поедноставна содржина, ваквите реакции се случуваат поретко.
Подобар и подолг сон
Втората голема промена била поврзана со сонот. Мајките забележале дека нивните деца почнале да спијат подолго и помирно, што го поврзале со побавното темпо и пониското ниво на стимулација во детските емисии од 90-тите. Американската академија за педијатрија наведува дека брзата и претерано стимулирачката содржина може да биде поврзана со нарушувања на спиењето и тешкотии при вниманието кај малите деца.
Психологот Кејтлин Славенс истакнува дека побавното, повнимателно раскажување приказни им помага на децата со емоционалната регулација и нè потсетува дека влијанието на екранот зависи не само од времетраењето, туку и од самата содржина што децата ја следат.
Мајките додаваат дека нивните деца сè уште гледаат современи емисии како цртаниот филм „Блуи“, но дека сериите и емисиите од 90-тите станале редовен дел од нивната рутина, поради позитивните ефекти што ги забележале.
