Во еден моќен разговор д-р Габор Мате му го поставува на водителот клучното прашање: „Ако твоите деца поминуваат низ маки, а не ти кажуваат, што значи тоа?“
Поентата е едноставна, но длабока – тоа значи дека тие не се чувствуваат доволно безбедно во тој момент за да се отворат. Мате објаснува дека овој молк често е рефлексија на нашето детство и траумите што несвесно ги пренесуваме. Кога детето чувствува дека неговите емоции може да бидат пречекани со осудување или неразбирање, тоа одбира тишина како механизам за заштита.
Зошто е толку важно ова? Отвореноста не се подразбира, таа се гради. Најважната задача на секој родител е да создаде простор каде што детето ќе знае дека може да дојде со својата најголема болка, без страв. Кога ќе му покажеме на детето дека неговите чувства се прифатени, без разлика какви се, ние ја градиме најсилната врска – довербата.
Безбедноста во домот не е само отсуство на конфликт, туку присуство на разбирање. Кога детето се чувствува безбедно, тишината природно се претвора во искреност, а тоа е клучот за неговиот здрав емоционален развој во иднина.