Проблемите со концентрацијата, според мислењето на голем број експерти, се една од главните карактеристики на новата генерација. Во голема мера за тоа се виновни екраните и социјалните мрежи. Последиците се видливи во секојдневието, најмногу во совладувањето на наставната содржина и во учењето.

Ако времето се променило, а образованието на новите генерации останало исто како порано, дали е време и образовниот систем да се промени? Како еден од можните предлози сè почесто се споменува скратување на часовите од 40 на 30 минути, бидејќи, како што смета дел од стручната јавност, децата немаат доволно внимание за да ја следат наставата што трае подолго, па затоа е бесмислено таа да биде толку долга.

Друг предлог што сè почесто се споменува во последно време е забрана на мобилните телефони во училиштата, по примерот на низа држави низ светот кои веќе вовеле вакви законски решенија во своите образовни системи.

За овие теми зборуваше Снежана Голиќ, педагог, во емисија на телевизијата УНА.

Кога станува збор за проблемите со вниманието на часовите, вели таа, реалната слика најдобро се гледа преку искуството.

Односот што се развива меѓу наставникот и учениците, како и атмосферата што се создава на часот, се клучни за одржување на вниманието. Така, истата група деца може да се однесува сосема различно на различни часови, во зависност од тоа кој им предава.

– Кај еден наставник и мува да помине се слуша, децата се непријатно мирни, се плашат да прозборат, не учествуваат, дури ни меѓусебно не се гледаат. На следниот час активно учествуваат, дебатираат и се однесуваат, од моја гледна точка, посакувано. А на третиот час фрлаат предмети од првата до последната клупа, удираат и викаат, сè зависи од наставникот – заклучува Голиќ врз основа на своето искуство.

Доколку навистина дојде до скратување на часовите, се отвораат низа прашања меѓу кои и тоа дали шест часа би се претвориле во девет, или пак би останале шест часа, но со подолги одмори.

– Она што јас веднаш би го продолжила, на своја лична одговорност, се одморите. Одморите се нечовечки кратки – вели Голиќ и посочува дека тоа е посебен проблем и за наставниците. Пет минути помеѓу два часа, помеѓу две групи ученици или две паралелки се навистина малку. За 40 минути кои во овој контекст, според неа, се оправдани, наставникот успева да ја доведе групата до точка навистина нешто да научи, а потоа веднаш влегува во нов хаос и потреба сè да повтори, речиси без никаква пауза.

– Работната недела од 40 часа е препорачана за возрасни. А сега пресметајте колку „работат“ децата. Во гимназиите имаат по осум или девет часа дневно. Притоа, таму не го совладуваат целосно материјалот, па кога ќе поминат тие осум или девет часа, ако дома не продолжат со работа, родителите ги етикетираат како мрзливи, како деца што ништо не работат бидејќи го гледаат само она што се случува дома. Само соберете колку време децата поминуваат на тие свои „работни места“ пред некој воопшто да почне да ги прозива и омаловажува. Концентрацијата што ја бараме од нив, според системот што сме го осмислиле, ја нема никој – заклучува Снежана Голиќ.

Извор