Д-р Ранко Рајовиќ објаснува дека децата мора да научат да чекаат и затоа не треба постојано да им купуваме подароци и да им ги исполнуваме сите желби. Важно е тие да бидат вклучени во домашните работи за да се чувствуваат како дел од семејството, а не како негов центар.

Д-р Ранко Рајовиќ е еден од најпочитуваните експерти кои се занимаваат со развој на децата и често им дава вредни совети на родителите за воспитување. Во поткаст објавен на каналот „Луд“, тој објаснил колку е важно децата да не добиваат сè на тацна, туку да прават нешто сами, да имаат некои обврски, но да ги доживуваат како игра.

-Порано брат ми доаѓаше кај мене, а Вук имаше четири години тогаш. И си мислам, кој ли ќе оди во продавница? И му велам: „Вук, оди земи две кисели води и сок“. И тој зеде две платнени торби, знам дека може да носи толку, и отиде – вели д-р Рајовиќ, додавајќи дека момчето потоа знаело да се пожали на мајка си дека не е негов, туку ред на сестра му да оди во продавница, поради што морал да оди во продавница пет дена како казна.

-Имало ситуации и претходно кога моите деца беа помлади од три години, не им се одеше во продавница, им се играше. Секој родител може да го проба ова – јас им велев дека рекордот во Нови Сад за одење од станот до продавницата е 20 секунди. „Можеш ли да го срушиш тоа?“, му велев на син ми. Тој веќе ги облекуваше чевлите, јакната и велеше: „Тато, можеш ли да измериш? Тато, може ли повторно да одам во продавница?“ Така дополнително ги мотивираме, тоа да се сфати како игра, дека е како рекорд. И со кого се натпреваруваат, па со себе! И тоа се нарекува внатрешна мотивација. И кога ги прават тие ситници, ништо не им е тешко потоа – вели Рајовиќ.

Тој истакнува дека е многу важно децата да бидат вклучени во домашните работи, дури и ако тоа значи да носат салфетки за ручек или да му помагаат на тато да го измие автомобилот, да разберат дека се дел од една целина, а не дека се во центарот.

-Сега имам внука и ја прашувам: „Тара, што сакаш најмногу на светот?“, за да ѝ го обезбедам тоа, таа вели „дедо, сакам тоа и тоа“, јас велам „одлично, тоа е навистина добро“. Не ѝ го купив тоа што го наведе. Не смееме да им ги исполнуваме желбите на децата. Затоа што ако го видат тоа, една желба, друга желба, дедо, баба, тато, мама се појават и остваруваат, одеднаш сфаќаат дека можат да имаат сè, а тоа не е животот и утре нема да биде така. На тој начин само ги учиме дека нивото на толеранција е нула, а не дека е ниско. Значи, не можеме да бидеме банкомати за нашите деца, тие мора да научат која е вредноста на подарокот, дека заслужиле нешто за да добијат. Можеби ќе им купиме чоколадо, но мора да научат да го чекаат – заклучува Рајовиќ.

Рајовиќ потсетува дека децата порано ги одбројувале деновите до нивните родендени, а сега секој викенд стана како роденден и родителите ги опсипуваат децата со подароци, но тоа не е правилниот начин.

Извор