Понекогаш родителството во некои семејства изгледа како бојно поле без родителите да забележат дека веќе се борат со своите деца. Постојани споредби, иронија, викање, казнување „за да знае како треба“ – сето ова го претвора домот во бојно поле. Таму каде што треба да биде безбедно, детето учи да се брани. И кога ќе сфати дека не е слушнато, престанува да ја кажува вистината. Почнува да живее во грч, се дистанцира од семејството. Победата во таква борба не е кога детето ќе замолчи. Таа е кога ќе се откаже. Кога ќе престане да се расправа, да прашува, да споделува. Однадвор изгледа како „послушност“, но внатре изгледа како предавање. Ова дете ќе прерасне во возрасен човек кој ќе се плаши да се брани, кој ќе се согласува со непотребни работи само за да избегне кавга.

Понекогаш тоа за родителите изгледа како успех во воспитувањето, во смисла дека конечно детето е покорно, послушно, соработливо. Но, ова не е послушност. Ова е губење на врската. Ова е моментот кога детето одлучува: „Моите чувства се безвредни овде.“ Тоа ќе го носи ова искуство понатаму – во своите врски, во својата работа, во своето семејство.

Кога ќе се фатите себеси како брутално се расправате „за да го имате последниот збор“, запрашајте: Зошто сакам да победам? Поважно ми е да покажам дека сум помоќен или поважно ми е да сме на иста страна со проблемот?

Прво застанете. Ова не е слабост.  Ова е знак дека: „Нашата врска ми е поважна од мојата исправност.“

И токму ова е тоа искуство кое ќе стане поддршка за вашето дете кога ќе се најде само во животот.

Автор: м-р Христина Стефановска