Искуствата од раното детство силно влијаат врз тоа како се доживуваме себеси и како градиме односи со другите. Додека емоционално достапните родители помагаат во развојот на сигурна поврзаност, честата осаменост кај децата остава траен белег.

Децата што биле препуштени сами на себе често развиваат обрасци на однесување поврзани со чувството на невидливост и претерана самостојност. Ова се деветте особини кои често се среќаваат кај луѓето што растеле во емоционална изолација:

1. Сомнеж во сопствената вредност

Луѓето што биле емоционално занемарени често се сомневаат дали воопшто заслужуваат љубов. Кога родителите не им посветуваат внимание на потребите на детето, тоа во зрелоста потешко се отвора кон другите и постојано се прашува дали вреди доволно.

2. Честа емоционална исклученост

Ако детето растело без поддршка, тоа несвесно учи да ги „исклучи“ сопствените чувства за да се заштити од болка. Овој механизам подоцна во животот создава чувство на одвоеност од сопствените емоции и тешкотии во нивното препознавање и изразување.

3. Страв дека сте товар за околината

Чувството дека ги оптоварувате другите со своите проблеми често потекнува од незадоволените потреби во детството. Поради страв од одбивање, на овие личности им е исклучително тешко да побараат поддршка или да зборуваат за она што ги мачи.

4. Проблем со поставувањето граници

Оние што растеле сами често имаат проблем со личните граници или му дозволуваат на секој да влезе во нивниот простор или се толку затворени што никого не пуштаат блиску. Учењето како да се каже „не“ е голем предизвик за нив.

5. Склоност кон нестабилни врски

Недостигот на сигурност во раното детство води до страв од напуштање. Поради тоа, овие лица често избираат партнери кои не им одговараат или се повлекуваат од врската токму кога таа ќе стане стабилна бидејќи мирот им изгледа сомнително.

6. Несигурност при носење одлуки

Без родителско водство, кај детето може да се развие страв од грешка. Како возрасни, овие луѓе често се потпираат на туѓи мислења и тешко носат одлуки сами, иако на прв поглед можат да изгледаат многу независни.

7. Хронично чувство на осаменост

Осаменоста од детството може да се пренесе и во зрелоста, дури и кога личноста е опкружена со многу луѓе. Тоа е внатрешно чувство дека никому не му е навистина грижа, што спречува вистинско поврзување со заедницата.

8. Отпор кон потпирање на другите

Ако рано сте научиле дека можете да се потпрете само на себе, прифаќањето помош може да ви изгледа како знак на слабост. Оваа хипернезависност често води до изолација, иако прифаќањето поддршка е клуч за здрави односи.

9. Потрага по сопствениот идентитет

Интеракцијата со родителите е огледало во кое детето го гледа својот идентитет. Кога тоа огледало недостига, личноста може цел живот да бара потврда од околината за да разбере која е всушност и колку вреди.

Извор