Цртежот на нејзиното дете ја натера да го засака белегот што го криеше со години
Малите деца и фломастерите се позната (и донекаде ризична) комбинација. Повеќето родители знаат како е тоа: се свртувате и одеднаш куклата има нови „веѓи“ или ѕидовите се украсени со свежи уметнички дела. Мајката Фрит Харт се подготвувала за својата вообичаена рутина за чистење кога го нашла своето дете како гордо ја покажува својата „украсена“ кукла.
Моментот што никој не го очекувал
Овој пат било поинаку. Наместо случајни цртежи, нејзината ќерка внимателно обоила мала виолетова точка на образот на куклата. Дури кога Фрит се приближила, сфатила зошто го сторила тоа – точката била на истото место како и нејзиниот белег.
Детето не само што цртало. Создавало сличност.
Во видео на „Инстаграм“ кое брзо станало вирално, Фрит споделила колку многу ѝ значел моментот.
-Не можам да објаснам колку беше ова лековито, по толку години желба мојот белег да исчезне. Најслаткото нешто што ми се случило – рекла мајката.
Родителите веднаш препознале што се случило. Коментарите се нижеле, полни со разбирање и емоции, бидејќи децата честопати го одразуваат она што го сметаат за безбедно, утешително и полно со љубов.
„Таа не сакала куклата да изгледа како неа, туку како нејзината мајка – затоа што тоа е она со што најмногу сака да си игра.“ „Да бидеш виден значи да бидеш сакан. Тоа дете сака да те носи насекаде со себе.“ „Не знам дали има нешто поубаво од ова“, се вели во коментарите.
За малите деца, деталите што ги гледаат секој ден на лицата или телата на своите родители не се недостатоци. Тие се белези на личноста што го претставува домот. Во раното детство познатото значи безбедно. Кога децата ги имитираат тие мали детали, тие не прават естетски избори – тие избираат поврзаност.
Откако со години посакувала белегот да исчезне, Фрит сега го гледа тоа низ очите на своето дете, со љубов. Едно е да се помириш со нешто за кое си бил несигурен. Друго е да го видиш своето дете како го слави тоа без никакви резерви.
Што нè учат децата за убавината
Децата не ги рангираат телата. Тие не споредуваат, ниту критикуваат. Тие го слават она што го знаат, затоа што им припаѓа на луѓето што ги сакаат и на кои најмногу им веруваат. Пред светот да ги научи како да ги оценуваат телата, тие учат како да ги сакаат – гледајќи нè. А понекогаш, во навидум обичен момент со кукла и фломастер, тие нè учат како да се гледаме себеси со истата нежност.
Автор: Карина Шиждрак
