Да се биде самохран родител, изгледа како трка без финиш. Секој ден е нова борба помеѓу работата, обврските дома и желбата на детето да му се даде „сè на светот“. Но, за да не прегорите во тој процес, важно е да прифатите неколку вистини кои често ги забораваме.

Прво и најважно – грижата за себе не е себичност. Ова е златна лекција. Ако вие сте исцрпени, нервозни и на крај со силите, нема да можете да му ја дадете потребната љубов на детето. Најдете барем 15 минути во денот само за вас, без разлика дали е тоа тишина со кафе или кратка прошетка. Вашето дете има потреба од задоволен родител, а не од жртва.

Второ, не плашете се да побарате помош. Многу самохрани родители мислат дека мораат сè сами да направат за да докажат дека се способни. Тоа е најбрзиот пат до стрес. Прифатете помош од баби, дедовци, пријатели или соседи. Еден час поминат во парк со некој друг може да ви ги наполни батериите за цела недела.

Трето, воспоставете јасна рутина. Децата што растат во семејства со еден родител имаат огромна потреба од предвидливост. Кога знаат точно кога се јаде, кога се учи и кога се спие, тие се чувствуваат посигурни. Рутината го намалува хаосот и кај нив и кај вас.

Четврто, бидете искрени со децата, но на нивно ниво. Не треба да ги оптоварувате со вашите финансиски или емотивни проблеми, но не треба ни да глумите дека сè е совршено ако не е. Децата се мали детектори за лаги – тие чувствуваат кога нешто не е во ред. Кратко и јасно објаснување создава многу подлабока врска отколку тишината.

И петто, престанете да се чувствувате виновни. Вината е најголемиот непријател на самохраниот родител. Престанете да мислите дека на детето нешто му недостига затоа што не живее во традиционално семејство. Она што му е најпотребно е вашата стабилност, вашето внимание и безусловната љубов. Квалитетното време поминато заедно вреди повеќе од која било играчка или предмет.

Извор